door Jacqueline Huijs | 6 apr 2018
Mag ik je in een doosje doen en meenemen naar mijn leven. zodat ik me ook daar kan koesteren in jouw liefdevolle bedding? Mijn leven, waarin de rauwe pijn van het gemis diepe krassen zet in mijn toch al gewonde hart. waarin ‘hard werken’ er voor zorgt dat ik niet hoef...
door Jacqueline Huijs | 12 jan 2018
‘Wat fijn dat je er weer bent’. ‘Och, ben je er al weer’? ‘Oow, ik had je nog niet verwacht’. En er volgt een omhelzing, knuffel of kus. Als ik binnenkom, me voorstel aan enkele aanwezigen en een plek zoek, kijk en zie / hoor en luister en observeer ik wat er gebeurt....
door Jacqueline Huijs | 6 jan 2018
Nog voor ik mijn ogen open doe ben ik me ervan bewust; de brok in mijn lijf, het zware gevoel. Reden om mijn ogen nog even dicht te laten, alsof ik zo deze dag uit kan stellen. Het gevoel het niet aan te hoeven gaan. Maar ja, ‘ik ben een sterke vrouw, kom op, even...
door Jacqueline Huijs | 28 dec 2017
Vanmorgen heb ik de laatste gesprekken van 2017 gevoerd en twee mensen met een glimlach naar buiten zien vertrekken. Vol goede moed, een ongetwijfeld inspirerend, 2018 in. En dan volgt een moment van bezinning op 2017; wat een turbulent jaar. Waar 2017 startte met 50%...
door Jacqueline Huijs | 29 okt 2017
De nieuwe groep bestaat uit mannen en vrouwen, gelijkgestemden, en ik ken er een paar. Als ik de ruimte binnenloop gebeurt er iets met me, een ongemakkelijk gevoel, en ik herken het meteen. Want ook hier en ook nu, wéér ga ik er doorheen; ‘Hoe ga ik dit doen?’...
