Mag ik je in een doosje doen
en meenemen naar mijn leven.
zodat ik me ook daar kan koesteren
in jouw liefdevolle bedding?

Mijn leven,
waarin de rauwe pijn van het gemis
diepe krassen zet in mijn toch al gewonde hart.
waarin ‘hard werken’ er voor zorgt
dat ik niet hoef te voelen.
En als ik dan toch hard werk en ontwijk
jij met me meeloopt en me ondersteunt als ik zó moe ben.
En als ik wéér vertel over dat wat er niet meer is en ik zó mis
en jij blijft en luistert, elke keer weer.
Als ik het niet meer weet en er alleen maar vragen zijn
en jij weet dat het niet gaat om oplossingen en antwoorden.
En als ik stil val, apathisch en afwezig ben
en jij blijft en wacht tot ik weer terug kom.
Als ik wispelturig en ‘niet te volgen ben’
en jij geduldig wacht op mijn volgende zet.
Als ik me door God en de hele wereld verlaten voel
en jij gewoon aanwezig bent en blijft.
Als ik, behalve verdrietig, ook bang en boos ben
en jij me geruststelt en me uitnodigt om ook dát in te sluiten.
Als ik onbegrip, onmacht of oordeel zie in de ogen van de ander
en jij naar me kijkt en me ziet zoals ik ben.
Als ik me schaam of schuldig voel omdat het zooo lang duurt
en ik me bij jou veilig voel en mijn tijd mag nemen.

Mag ik je in een doosje doen
en meenemen in mijn leven
zodat ik me ook daar kan koesteren
in jouw liefdevolle bedding?

Mag dat?

Mooie mensen