De nieuwe groep bestaat uit mannen en vrouwen, gelijkgestemden, en ik ken er een paar. Als ik de ruimte binnenloop gebeurt er iets met me, een ongemakkelijk gevoel, en ik herken het meteen. Want ook hier en ook nu,
wéér ga ik er doorheen; ‘Hoe ga ik dit doen?’
Mezelf welkom heten, contact maken en delen? Zoals ik altijd deed; op een afstand observerend, af en toe een gesprekje en vooral luisteren. En dien ik mezelf hiermee in deze situatie?
Of stap ik, zoals ik denk dat de goegemeente van me verwacht,  van de ene naar de andere gesprekspartner en ‘ken’ ik aan het einde van de avond iedereen?
En ben ik dan mezelf geweest?
Wat wil ik hier? Als deelnemer van deze avond? Wat heb ik te doen hier? Hoe verhoud ik me tot de ander? Hoe kan ik het maximale uit (het proces van) de avond halen zonder mezelf te verliezen?

Afgelopen week was ik in gesprek met een groep mooie mensen.
Over veranderingen in het leven die telkens weer een nieuw antwoord van je vragen.
-In de privé-situatie:
Of het nou gaat over verlies van een dierbaar persoon, de baan, de gezondheid, of juist na herstel van een ziekte, op kamers gaan wonen of samen gaan wonen, samen een kindje krijgen. Een kind dat uit huis gaat (of weer terugkomt…).
Gaat het om een toekomstperspectief dat in rook opgaat, een verlangen dat opgegeven wordt. Mogelijk is het een eigen beslissing is (bv het verbreken van een relatie) of ziet men er héél erg naar uit  (op kamers wonen of samenwonen).  Of ‘gewoon’ in een nieuwe situatie zoals in bovenstaand voorbeeld.
En of de verandering ‘uit liefde’ plaats vindt of uit ‘onmacht, frustratie’;
het vraag telkens weer een nieuw antwoord.

-Of als professional:
De organisatie re-organiseert, een collega vertrekt, er komt een collega bij,
een nieuwe leidinggevende. Mogelijk verandert de inhoud van de functie, verhuist het bedrijf naar een andere locatie. Bij ontslag krijgen en ook als men zelf kiest om de organisatie te verlaten. De keuze  voor een andere functie binnen de organisatie of buiten de organisatie. Of na een burn-out.
En of er nou ‘vertrouwen’ is of  ‘het niet meer zien zitten’;
het vraagt telkens weer een nieuw antwoord.

Als
dat wat er altijd was, er nu niet meer is;
dat wat als vanzelfsprekend ervaren wordt, ineens op losse schroeven staat;
dat wat je altijd deed niet meer helpend is.

Hoe snel doen we het dan zoals we het altijd doen; want dát kennen we.
In onze bekende (en daardoor veilige) patronen schieten.
En als blijkt dat dat patroon / antwoord in deze situatie niet klopt, weten we het niet meer.
En omdat we het niet meer weten doen we vaak dan toch maar wat we altijd gedaan hebben, en dat werkt niet meer, maar we kennen het alternatief (nog) niet dus doen we vaak …(…)…..

Ik hoor het in mijn praktijk;
die ene mens die vastloopt en ook dat team dat blijft doen wat ze altijd deden en het alternatief (nog) niet kent. En zo hun onmacht, frustratie, irritatie, wantrouwen, niet gehoord voelen, minderwaardig, leidend kunnen laten voor hun gedrag. Gedrag dat zó niet klopt bij wie ze zijn en waar ze voor staan.

Het heruitvinden van jezelf is: In je eigen leven blijven kijken naar wat werkt voor jou / jouw team werkt. Je hoeft je oude zelf niet te vervangen door een geheel nieuwe versie van jezelf. Dat wat jóu jóu maakt is er nog steeds.
En in dat ‘uniek-zijn’ jezelf vragen kunnen/durven stellen;
nieuwsgierige vragen, verfrissende vragen .
Wat hoort bij je? Overtuigingen, waarden, kwaliteiten en vindt er een nieuwe toepassing voor.
Dat is werkelijk jezelf opnieuw uitvinden. Elke keer weer.

We zijn allemaal met regelmaat onze eigen EINSTEIN.

Mooie mensen