Ik heb afgelopen 6 dagen op de HITLHO-beurs, uitvaartplein, een duizendmaal mensen begroet; ‘hallo, goedendag, dag’. En ook ‘hoe gaat het met u/je’?
En ik heb de vraag ook gesteld gekregen;
‘Wat leuk je te zien, hoe gaat het met je’?
Het lijkt overgewaaid uit Amerika; ‘How are you’. Voor hen een vriendelijk, beleefd en aardig ‘Hallo’, een groet. Niet meer en niet minder.
Voor ons Nederlanders, echter, lijkt het een vraag waarvan we vinden dat we die ‘moeten’ beantwoorden.

We zouden natuurlijk gewoon kunnen volstaan met een beleefde groet terug
‘Hoe het gaat? Met mij gaat het goed hoor’. En met jou’?

Maar het stellen van deze vraag en het effect daarvan kan ongemakkelijk voelen
-als de ander aangeeft zich (even) niet zo lekker voelt.
‘Hoe het met me gaat? Nou uhhh, niet zo best….(…..)…’ .
-Er komt een gesprek over zorgen en angsten, tegenvallers en dat was absoluut niet de bedoeling. Want daar is het de situatie (in een winkelcentrum bv) niet voor.
-Er komt een gesprek dat langer en langer duurt en daar heb je de tijd eigenlijk niet voor.
-Of de momenten waarop je gewoon niet weet hoe te reageren als de ander vertelt wat hem/haar bezig houdt.
En vervolgens komt het gevoel van ongemak.
Is dat dan ook de reden dat we (het stellen van) deze vraag soms zo lastig vinden? En daarom de vraag niet stellen?
De ander soms niet begroeten en/of  de ander ontwijken?

Of komt het omdat we, als deze vraag aan ons gesteld wordt,
-soms zo kunnen dubben over ‘wat ga ik vertellen, wat wil de ander horen, waar ga ik beginnen’?
-Of omdat we onzeker zijn over de echtheid van de vraag.
-Mogelijk omdat we de ander willen sparen; ‘De ander kan hélémaal niets met mijn verhaal, zal niet weten hoe te reageren, gaat zich ongemakkelijk voelen, is veel te pijnlijk voor de ander’.
-Of omdat je gewoon écht niet weet hoe het op dat moment met je gaat; een rollercoaster van gevoelens dendert door je lijf.
-En soms willen we voorkomen dat de ander zich met je gaat bemoeien op een ongewenste manier.
En dan een standaard ontwijkend antwoord geven als ‘Oh goed hoor’.
En komt dus ook het gevoel van ongemak.

Oow, hoe lastig maken we het ons zelf toch.
Hoe eerlijk zijn we nog naar onszelf en de ander als we ons ongemak leidend laten zijn en dus de vraag maar niet meer stellen en/of een antwoord geven om het de ander niet te moeilijk te maken.

Alternatieven;
Hallo, fijn je te zien, leuk dat je er bent, fijn dat ik je hier tref, je bent er weer,
je ziet er goed uit, je bent niets veranderd (of wel natuurlijk..).

Of als het moeilijk, pijnlijk is voor jou en/of de ander.…..
’Ik weet niet wat ik moet zeggen maar ik wil niet, zonder een woordje te wisselen, doorlopen..’.

En soms, als je weet dat het kan/mag, ….geen woorden maar een lichte aanraking op de arm of schouder….gewoon even……’ik weet het’… laten merken dat je er bent…./ laten merken dat je de ander gezien hebt…..

Mooie mensen