Ik ben in gedachten de laatste dagen. Ik mijmer, herinner, ervaar, mis.
Is het het verlies, gemis, verdriet van de ander dat me zo raakt en maakt dat
ik terug ga in de tijd? Vast wel. Een déjà vu. Naar toen.
Ik vergelijk, wordt geraakt, begrijp, ben onmachtig,

Zo komen de beelden ineens weer op mijn netvlies alsof het gisteren was.
De snelheid van het proces, geen gesprek meer mogelijk, ‘geleefd’ worden
door de situatie, niet ten volle begrijpen wat er aan de hand is.
Of begreep ik het wel maar sloot ik me ervan af? Te groot, pijnlijk?

En deze dagen krijg ik alle kans om die film nog een keer af te draaien.
De oudste en jongste hebben andere plannen en zullen niet binnen komen vallen.
Daar ligt dan ook meteen de uitnodiging om de stilte in te gaan maar ooow….
wat stel ik het uit.
De tuin moet geschoffeld, de komende werkweek moet voorbereid, mijn opleiding moet aandacht, er zal toch nog wel iets de wasmachine in kunnen en ergens in mijn achterhoofd ‘het weten’; de stilte.

Ga de stilte in.
Naar het alleen, naar het gemis, naar de tranen, naar wat was en niet meer is.
En naar de beelden, het gevoel, de pijn, naar het ‘nooit meer’.
Naar de twijfel; ‘heb ik het goed gedaan en doe ik nu het goed’,
‘is dit de bedoeling’, ‘had het ook anders, beter…..’? .
Naar de tijd; die achter me en voor me is, naar het verleden en de toekomst.
De snelheid van de tijd.
En zo zit ik, op het terras, in de zon;
met in mijn mind de herinneringen van het verleden en mijn ‘zijn’ in het heden;
met in mijn mind de verwachtingen en hoop voor de toekomst en mijn ‘zijn’ in het heden.

De tijd; zo veel meer dan een reeks punten op een lijn, zo ongrijpbaar.
Het leven; zo veel meer dan een reeks gebeurtenissen op een rij,
zo ongrijpbaar.
De ander; zo nabij, zo ongrijpbaar.

Het ontwijken; zo mijn vanzelfsprekende eerste beweging.
Het ‘er-te-laten-zijn’; zo mijn uitdaging. Telkens weer.

En hoe is dit proces , deze levensvragen, uitgangspunten, gevoelens inherent aan leven? Wat je ook meemaakt, hoe het zich ook openbaart. Het leven.
Hoe datzelfde leven ons met regelmaat uitdaagt om stil te staan, de stilte in.
En te luisteren naar je eigen innerlijk en wat daar roept.

Ik laat de tuin, de werkweek, mijn opleiding, de was, voor wat het is.
Ik ga de stilte, het behoeft aandacht.

Om er vervolgens helemaal gelouterd weer uit te komen.
Omdat ik aandacht heb gegeven aan wat knelt, in het licht heb gezet wat
ik graag donker wilde houden, verlies wederom ingesloten heb.
Rouwen is balans zoeken, telkens weer opnieuw.
Met de dood eindigt een leven maar nooit de relatie.
Die blijft, in liefde.

 

De Stilte

Ga je mee de stilte in

De stilte en de leegte

Ga je mee de stilte in

De stilte zonder woorden

Daar waar ook de bodem ontbreekt

niets om je vast te klampen

Ga je mee de stilte in

met onmacht en ontreddering

Die stilte..

Daar waar, hoe je ook zoekt

en grijpt

Alleen maar leegte is

Die stilte…

waar al het andere nauwelijks

lijkt te bestaan

Ga je mee?

 

Zwijgen, wachten en laat alles

wat je niet zeggen kunt, maar achter

 

Gaan, de stilte in…

 

En als je dan weg bent

Kom je dan weer terug