Zo’n week waarin ik keek in een paar verdrietige ogen die me vertelden dat het gemakkelijker is om ‘gewoon dooooooor te gaan’ dan om het gemis te voelen, een paar ogen die me verwonderd aankeken en me vertelden’ dat het zo herkenbaar was wat er in het gesprek naar boven kwam’, een paar ogen die me wanhopig aankeken en me vertelden dat ‘dat het gewoon niet eerlijk was wat de ander zei/deed’, enkele paren ogen die hoopvol keken ‘ja maar, jij gaat nu toch zeggen wat we het beste kunnen doen’, een paar ogen die me verbouwereerd aankeken en me vertelden ‘dat nog nooit, écht nooit iemand dát had gezegd wat ik nu zei’.
En de wetenschap dat we allemaal onze eigen hobbels te nemen hebben; ook de ogen die dit nu lezen en deze voorbeelden herkent. Mooie mensen